Alonegirl

วันที่ 1 ฝนตกหนัก

เป็นวันที่ฝนตกหนักจริงๆในชีวิตผม ตกเสียจนภาพข้างหน้าพร่ามัวไปหมด มองไม่เห็นตัวอักษรในจดหมายจ่าหน้าซองสีขาวเลย งานที่ผมรักและทุ่มเทให้ แต่ ณ วินาทีนี้ผมกลับต้องวางมือไป หัวใจผมพร่ามัวไปหมด แต่มือคู่นั้นกลับกุมมือผมเอาไว้ ไม่เป็นไรนะ ถ้อยคำที่ประหนึ่งน้ำทิพย์ประโลมลงในใจผม โลกที่มืดมน พลันสว่างจ้าราวกับแสงสดใสของแดดยามเช้า

ขอบคุณนะครับ คนดีของผม

วันที่ 2 ฝนยังคงตก

วันนี้ผมต้องเริ่มต้นการเป็นพ่อบ้านครับ ไม่ชินเอาเสียเลย มือที่เคยถือแบบแปลนกับอุปกรณ์ช่าง วันนี้ต้องมาถือกระทะกับตะหลิว อาหารเช้าวันนี้ผมทำข้าวต้มกุ้ง ด้วยความที่ร้างฝีมือไปนาน ไข่ดาวที่คิดว่าจะทำให้คนดีเพิ่ม ถึงได้ไหม้กรอบเกรียมจนต้องแอบเอาไปทิ้ง ไม่รู้ว่ารสชาติข้าวต้มที่ผมทำเป็นอย่างไร แต่ในเมื่อเธอทานหมดแล้วยกนิ้วให้ คงอร่อยใช้ได้นะ ดวงหน้าใสนั้นยิ้มกระจ่างตา ย้อนไปให้นึกถึงวันแรกที่ได้เจอกันเสียจริงๆ

วันนี้ผมรักคุณจัง คนดีของผม

วันที่ 3 ฟ้าครึ้มทั้งวัน

วันนี้ผมว่าจะซักผ้า แต่ท้องฟ้าไม่เป็นใจให้ผมเลย เลยยกแผนการซักผ้าไปเป็นพรุ่งนี้ วันนี้ขอเก็บบ้านก่อนเสียจะดีกว่า รื้อของไปรื้อของมา ก็พบกับกองกระดาษมากมาย ภาพถ่ายของเราสองคน ภาพเธอที่ผมบรรจงถ่ายเก็บไว้สุดหัวใจ แสงแดดสะท้อนเรือนผมเป็นประกาย กำลังหลับตาพริ้มในนิทราอย่างเป็นสุข ภาพเธอภาพแรกที่ผมถ่ายด้วยตัวเอง ในวันที่ผมพบว่าผมตกหลุมรักเธอ การ์ดเล็กๆพร้อมดอกไม้ช่อนั้น เธอยังคงเก็บไว้ อาจจะเป็นเพราะข้อความที่ว่า แต่งงานกับผมนะครับ ก็เป็นได้ ผมคงต้องหาที่วางมันให้ดีกว่านี้เสียแล้ว

วันนี้ผมคิดถึงคุณจังครับ คนดีของผม

วันที่ 4 ฝนตกหนักอีกแล้ว

วันนี้ผมได้รับ sms จากเธอ วันนี้กลับช้านะ งานยุ่ง ทำเอาผมกระวนกระวายใจเสียตั้งแต่บ่าย เดินวนไปวนมาในบ้าน คนดีของผมจะทำงานไปจนถึงไหนนะ? งานหนักมากไหม? มีใครช่วยเธอหรือเปล่า? ได้ทานอะไรหรือยัง? ความคิดของผมตีกันสับสนไปหมด เมื่อตัดสินใจโทรศัพท์ไปถามกลับพบว่าติดต่อไม่ได้ มันราวกับเอาน้ำมันมาราดไฟที่สุมในอกผมให้เพิ่มขึ้นไปอีก จะไปหาเธอที่ทำงานก็กลัวว่าจะไปทำให้เธอยุ่งกว่าเดิม สิ่งที่ผมทำได้มีเพียงพยายามสงบใจอยู่บ้าน ทำอาหารไว้รอเธอ พอสามทุ่ม คนดีของผมก็ถึงบ้าน เธอดูอิดโรยแต่ก็ยังยิ้มให้ผมเหมือนทุกวัน ผมกลั้นน้ำตาส่งยิ้มให้เธอบ้าง หาน้ำเย็นให้เธอดื่ม ทานอาหารด้วยกัน ห่มผ้าให้เธอก่อนนอน สิ่งที่ผมทำได้มีเพียงเท่านี้เองหรือ?

ผมรู้สึกผิดต่อคุณจัง คนดีของผม

วันที่ 5 ฝนตกพรำๆ

วันนี้ผมใจลอย ทำเอาเกือบไม่มีอาหารเช้าให้คนดี พอเธอออกไปทำงาน ผมก็รดน้ำต้นไม้ด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าสู่จิตใจของผม ทั้งๆที่ผมเป็นหัวหน้าครอบครัวแท้ๆ ทั้งๆที่ผมควรดูแลเธอแท้ๆ แต่สิ่งที่ผมทำได้วันนี้กลับกลายเป็นเพียงการอยู่บ้าน ทำงานบ้าน ทำกับข้าวรอเธอเท่านั้นเอง ผมกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อย่างไรนะ หรือเป็นเพราะคนดีของผมก็กลั้นน้ำตาอยู่เช่นกัน

ผมอยากร้องไห้ครับ คนดีของผม

วันที่ฟ้าแจ่มใส และมันจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป

วันนี้เป็นวันหยุดของเธอ ผมพลาดที่ตื่นสายกว่าเธอ เช้าวันนี้เธอเดินมาปลุกผมด้วยการหอมแก้มฟอดใหญ่ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยเข้ามา เธอกอดผมเอาไว้เบาๆ อย่าคิดมากนะ เค้าอยู่ได้เพราะเค้ามีตัว ไม่ว่าจะอย่างไร แค่ได้กลับบ้านมาเจอตัว เค้าก็มีความสุขแล้ว ความจริงไม่อยากให้ตัวออกไปไหนด้วยซ้ำ อยากให้อยู่บ้าน รอเค้ากลับมา ยิ้มให้เค้า ทำกับข้าวให้เค้า ผมร้องไห้ ร้องไห้กับไหล่เล็กๆของเธอ เธอผู้ที่ผมสัญญาไว้ว่าอย่างไรก็จะทำให้เธอมีความสุขที่สุด แค่เรามีกันและกันแบบนี้ก็พอแล้วนะ เค้ารู้ว่าตัวรักเค้า เค้ารักตัว เรารักกันก็พอแล้วนี่นา ใช่แล้วครับ พอแล้วจริงๆ คนดีของผม แต่ไม่ว่าอย่างไรผมก็จะเป็นหลักให้คุณ ให้ครอบครัวของเรา ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเหนื่อยคนเดียว รักของเราจะคงดำเนินไปเรื่อยๆจนกว่าลมหายใจของผมจะหมดลง เมื่อผมต้องก้าวเดินใหม่ ผมจะมีคุณเป็นแรงใจอันยิ่งใหญ่ เพราะคุณคือหนึ่งเดียวในชีวิตของผม

ผมรักคุณหมดหัวใจนะครับ คนดีของผม

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรื่องสั้นที่ได้แรงบันดาลใจมาจากไดอารี่ของสามีคนหนึ่ง

ที่รักภรรยาเหลือเกิน

มีความสุขมากๆนะคะพี่ต๋ง

มีลูกเร็วๆล่ะ โอรอตั้งชื่อหลาน