Alonegirl

นานสักแค่ไหนกันนะ ที่ไม่ได้ดูหนังแล้วอิ่มเอมใจแบบนี้

แค่อนิเมชั่นธรรมดาๆ ที่ไม่ได้มีเทคนิคแสงสีเสียงอะไรตระการตามากมาย

หากแต่แทงทะลุเข้าไปในหัวใจ

" ใครๆก็ทำอาหารได้ ไม่ได้หมายความว่า ทุกคนทำอาหารได้ หากแต่หมายถึงใครหนึ่งในนั้นก็ทำได้"

ไหนจะความน่ารัก น่าสงสารจากเจ้าหนูเรมี่ตัวน้อยที่ทำให้นึกขึ้นมาว่า

"แล้วตัวตนของฉันล่ะ เป็นใคร"

คำตอบของเรมี่

"ไม่ใช่หนู"

"ไม่ใช่มนุษย์"

แต่....

เขาเป็นพ่อครัว

ชวนให้นึกสะท้อนถึงตัวเองอยู่ไม่น้อย ว่าหาตัวตนของตัวเองได้ไหม

โออาจจะไม่ได้มาวิจารณ์หนังเรื่องนี้ เพราะแทบไม่ต้องมีอะไรให้วิจารณ์

หนังง่ายๆ ที่ดูแล้วกลับมีโจทย์ให้คิดมากมาย

หนังที่นานๆจะทำให้มีความสุขสักครั้ง

ได้เห็นสิ่งทีเรียกว่าความพยายามเพื่อความฝันที่เราเอาทิ้งไว้ตรงไหนในโลกของความจริงที่เจ็บปวดก็ไม่รู้

ปล. เห็นภาพปารีสในหนังแล้ว ชวนให้อยากไปเหยียบสักครั้งจริงๆ เก็บได้ทุกรายละเอียดที่งดงาม